Op naar mooie sportieve uitdagingen

Vanmiddag heel rustig vertrokken voor een middagdribbel. Zo'n 10 km. Pakenstraat op, trappen op het Martelarenplein. Vanaf de tweede helft snelheid opgedreven. Leuke loop.

Vanmiddag 12 km gelopen. Leuven - Wijgmaal en terug. Langs het kanaal. Goed tempo. Zo'n 11 km/u. Daarna nog eens door mijn blogje gelopen. Ondertussen post ik al drie jaar berichtjes. Is zo'n beetje mijn interactief loop- en sportgeheugen geworden. Zo was ik al haast vergeten dat ik zo'n anderhalf jaar geleden de Kandel ben opgelopen en gefietst. Dit jaar kriebelt het weer. De Italiaanse Stelvio staat nu voorzichtigjes op het programma. We zien wel of we dat halen. Het is alleszins een bestemming die motiveert om weer een aantal manen gestructureerd te trainen. Maar met af en toe rug- en knieklachten wordt een mens natuurlijk wel wat realistisch in het uitzetten van verwachtingen. Ondertussen is het een eeuwigheid geleden dat ik nog te paard zat. Zit zo'n beetje te wachten op droog weer om merrie Maaike - ja, ze is nog fit op haar 24ste - van stal te halen. Ondertussen ook een 6-tal kilootjes minder dan enkele maanden geleden. En dat voel je als je loopt. Nog eens zoveel te gaan. Maar ook daar zijn de verwachtingen niet te hoog. Realistisch blijven, nietwaar? Enfin, na wat gemijmer en gesnuister doorheen oude berichtjes wacht mij volgens mijn marathonschema van MyAsics donderdag opnieuw een loop. Tot dan.

Nog in de schemering vertrokken vanmorgen via een groot ommetje naar het kanaal Leuven-Dijle en dan nog een extra lusje als ik bijna weer thuis was. Vlotte loop. En nu mijn marathonsschema volgen. Is al gestart verleden week, maar door echtelijke, 'kinderlijke' en professionele verplichtingen nog niet toegekomen om de afstanden te lopen. Maar niet zo erg. Was tweemaal 5 km en eens 8 km. Dat zijn afstanden die we uit 'de losse pols' schudden, nietwaar? Zei hij met enige onbescheidenheid.

Vanmiddag een loop gedaan van zo'n 10 km met Pakenstraat, Geldenaaksevest en trappen aan het station omhoog. En zo terug opgewarmd na onderkoeling vanmorgen toen ik met brommertje naar het werk gereden was. Wat was het koud, koud, koud. Of zijn we het gewoon niet meer... gewoon? Na de middagloop pas echt een goede lichaamstemperatuur teruggevonden. En och ja, moet deze loop nog ingeven in het My Asics-schema. Dadelijk doen.

Vanavond per loopschoenen naar huis gegaan. Leuven - Tildonk in zo'n dikke 10 km. En aan een tempo van zo'n 11 km/uur. Al aardig donker op het jaagpad langs het kanaal. Collega-lopers met hoofdlampen zorgden hier en daar voor een feëeriek spektakel. Vlot gelopen, vlot uitgerust. En nu lekker niksen, boekske lezen. Heerlijk. Minstens twee dagen rust nu. Op zoek naar supercompensatie.

Vanmiddag nog eens de loopschoenen aangebonden voor een noenloopje. 12 km langs het kanaal naar Wijgmaal en terug. Rustig tempo. Genoten. Ondertussen op myasics.be een trainingsschema voor een marathon aangemaakt. Einddatum ergens in juli. Vooral bedoeld om me voor te bereiden op de bergloop van de Stelvio, begin juni. Maar zonder druk, rustig opbouwen. En hopen dat rug en knieën me niet verraden.

Weekje uitgenieuwjaard en nu terug het lopen opgepikt. Vanmorgen korte loop in Tildonk en omgeving afgewerkt. 8 km. Rustig tempo. Felle wind tegen en soms in de rug. Hier en daar wat over niet te vermijden plassen springen. Logisch na de onweren van de laatste dagen. Rug ok. Toch mikken op het oplopen van de Stelvio begin juni? Marathonschema opgesteld om dat niveau te halen.

Gewoon even de hond uitgelaten. 5 km in de donkere nacht. Nauwelijks een auto gezien. De vrieskou hangt toch stilaan in de lucht. Frisse neus gehaald. Heerlijk. Overal vijvers op de weides en velden waarin de maan kon schitteren.

Deze morgen met dochterlief naar Leuven getrokken om 8 km te lopen tijdens de Corrida. Wat een volk seg! Op het journaal werd geopperd dat er meer dan 5000 deelnemers waren. En wij stonden dus ook tussen de massa. Blijkbaar wat teveel naar achter, want het duurde zo'n 2 minuten voor we de startstreep konden overschrijden. En dan duurde het gemakkelijk nog 4 km vooraleer we echt ons tempo konden maken. Tenminste, we... Dochterlief was al na een goede km uit mijn zicht verdwenen. De jeugd heeft toch snellere benen nietwaar... Maar, na de helft van het parcours wat gestunteld te hebben bij het voortdurend inhalen van andere deelnemers, dan toch op tempo geraakt. En dan kwam de Damiaanberg eraan. Verrassend, maar dan voel je pas dat je toch een basisconditie hebt. Gezwind naar boven. Van km 5 tot 6 leek het lang te duren. Bleek dat ik kilomteraanduiding 6 had gemist en meteen 7 voorbijsnelde. Nog even wat versneld naar omhoog naar het Ladeuzeplein om na 43.50 de eindstreep te overschrijden. Zo'n 2 minuten na dochterlief. Iets meer dan 11 km per uur gelopen. Jammer van die trage eerste helft. Volgend jaar toch wat meer vooraan starten. En zo eindigt een jaar met heel wat sportief plezier, maar toch met een aantal hindernissen. Rugklachten als negatief orgelpunt. Maar zoals de specialist mij deze week vertelde: lekker rustig joggen vormt zeker geen probleem bij hernia, integendeel. En dat is iets waaraan ik me met veel plezier aan optrek. Toch ook eens nagaan of paardrijden een probleem vormt...

Vanochtend in schemerdonker vertrokken voor een loop van zo'n 8 km. Na een half uurtje zag ik een donkergele zon opduiken achter de bomen. Langzaam klom ze hoger. Ik kon haast volgen hoe ze boven de horizon kroop. Dat zijn zo van die kleine dingen die het lopen soms tot een belevenis maken. Zeker na die recente duistere dagen. Voor de rest lijkt de conditie nog steeds ok. Ook de rug hield het netjes vol. Zodadelijk toch even opzoeken of ik me nog kan inschrijven voor de corrida in Leuven op zaterdagmorgen. De volledige 12 is na de gedwongen rugrust misschien nog teveel, maar 8 km moet toch zeker lukken. Alleszins morgen een topsportdag met de Fidea-classic in Leuven. Allen daarheen om Sven Nys te zien triomferen. Hopelijk.  

Gewandeld met Louis, zo'n 5 km. Ondertussen thuis nog eens een verkeerde draaibeweging gemaakt met een steek in de rug tot gevolg. Bah, wat is een rug toch een lastig ding. Morgen zien we wel weer verder.

Vanmorgen toch terug de loopschoenen aangebonden. Voorzichtig 5 km gelopen. Vertrokken in de ochtendschemer, aangekomen bij klaarlichte dag. Lekker vlot, wat wel mag na een drietal weken gedwongen rust. Achteraf toch wat knagen in de rug. Echt of ingebeeld? In de loop van de dag wordt dat wel duidelijk :-{. Nu uurtje achteroverliggen in een schuimend bad. Vakantie... heerlijk. Misschien morgen nog eens merrie Maaike opzadelen.

Langzaam gaat het beter met de rug. Al twee dagen geen pijn meer. Hernia bedwongen? Onwaarschijnlijk, maar pijnloos is heerlijk. Vandaag met basset Louis zo'n 6 km gaan wandelen. Heerlijk om weer buiten te zijn. Wel geen fijn weertje, donker, grijs en weinig volk op straat. Behalve dan die veldwachter die mij zonodig de hond liet aanlijnen, hoewel er geen mens in heinde en verre te zien was. Morgen voorzichtig weer enkele looppasjes maken. Niks forceren.

Tja, met een hernia rondlopen is niet leuk. Maar dat is een open deur intrappen. Dan maar verstrooiing gezocht in het wandelen met Louis, onze basset. Elke avond een toertje van 3 tot 6 km. In het donker, vaak heel stil. Af en toe in de regen. Maar het verzet de geest en maakt de rug los. En Louis? Die trippelt naast me mee. Of zonder lits, vaak achter me... tot hij me mist en met tong uit de bek aan komt gelopen. Het is natuurlijk maar ersatz voor echte sport, maar het is toch wel leuk. Eén met de natuur en de hond. Maar de kliometers optellen, dat doe ik niet. Dat blijft voorbehouden voor het echte werk.

Vanmorgen voorzichtig een wandelingske gemaakt te Boortmeerbeek. De Rondsdolwandeling of zoiets. Een vijftal km mooie natuur in een toch verstedelijkende omgeving. Mooi parcours, veelal zachtere ondergrond. En de rug? Tja, je voelt toch de hele tijd iets. Maar minder dan tijdens een namiddagje stilstaan aan de boorden van de Druivencross te Overijse. Maar Sven Nys is wel een pijnlijke rug waard.

Tja, toch vandaag eens de rug afgetoetst aan een tochtje van 25 km met de racefiets. Resultaat: de hele weg lichtjes zeurende pijn. Dus niet echt een optie. Wel ondertussen bij de fietsenshop gestopt en info gehaald over de juiste positie van een eventueel rechtopstaander stuur en een geveerd zadel. Doenbaar en niet te prijzig. Dus dat is een optie om uit te proberen. Een idee voor een kerscadeau aan mezelf. Morgen toch ook het lopen nog eens aftoetsen. Alleszins ontstekingsremmers als ontbijt voor een tweetal weken.

Met een stevige hernia wordt het op doktersbevel een tijdje rusten. Jammer, doodjammer. Veel sporten die de rug niet belasten, blijven er niet over. Niet lopen, niet kayakken, niet paardrijden, niet racefietsen. Pffffff.... Wat rondwandelen. Tja, dat zal het nu voor een tijdje moeten worden blijkbaar. Blijf toch nog ff zoeken naar een geschikte inspanning om de tijd te doden. Suggesties welkom.

Na een week rust de loopschoenen terug aangetrokken. 11 km of iets meer gelopen, lekker vlot. Van brug Tildonk naar brug Wijgmaal en weer terug. Wat een weekje rust al niet doet. Maar kleine dingen maken sommige tochtjes al eens memorabel. En vandaag was dat het weer. Wel betrokken, maar ik weet niet hoe het kwam, het zicht was heel helder en de beelden tot aan de horizon waren messcherp. Vreemd, of had ik dat vroeger gewoon nooit opgemerkt? Tja, een prettige gewaarwording. 'k Zal er volgende keer eens extra op letten. En de rug? Die liep toch weer soepel. Binnenkort geeft de dokter wel uitsluitsel over hoe het sporten verdermoet met dit letsel. Toch wat bang afwachten.

Soms lijkt het er wel op: lopen gaat vanzelf. Vandaag was weer zo'n dag. Afgeklokt op 17 km. Rondje kanaal: tot Tildonk-Brug, via Wijgmaal langs de Dijle naar de brug in Wilsele en dan weer terug. Zonnig weertje, maar af en toe toch een venijnig koude wind. De laatste km's bleven vlot gaan. Door de twee druivensuikertjes? Wie zal het zeggen. Alleszins proberen maandag wat ontspannende weekkilometertjes sprokkelen in Leuven en omgeving. En dan? Dan is het december.

Vanmiddag de Trolieberg nog eens opgelopen. En via een ommetje er weer af. Prachtige herfstzon. De winterregen blijft maar uit. Heerlijk. Zo'n 10 km gelopen. In de doucheruimte bijgebabbeld met een collegaloper die me een nieuwe weg naar het bos aanwees. Binnenkort eens proberen.

Hoe gaat dat met afstandslopen? Ofwel staat je verstand op nul en blijf je maar gaan. Je komt 'hersenleeg' toe Ofwel moeten druivensuikertjes de dipjes opvangen. Vandaag experimenteerde ik met het laatste. Niks bijzonders eigenlijk. Was vertrokken voor een loop van tja, ik wist op voorhand niet hoeveel km. Wel wat druivensuiker op zak gestoken. Je weet maar nooit. En dan groeide de afstand. Uiteindelijk belandde ik vanuit Tildonk aan het provinciehuis te Leuven, keerde terug op mijn stappen om bijna thuis nog een lusje extra van zo'n kleine 3 km te lopen. Alhoewel ik voortdurend probeerde de afstand uit de lossie pols wat bij te houden, kwam ik tot mijn verrassing uiteindelijk iets boven de 23 km uit. Suikertje genomen bij een dipje bij 13 km zoiets en daarna om de drie km. Het bleef zo tot het einde eigenlijk vlot gaan. Ik heb ook geen idee hoe lang die 23 km duurden, maar vrouwlief zei me bij thuiskomst dat het twee uur en tien minuten moeten geweest zijn. Best tevreden. Op druivensuikers dan maar naar een marathon toewerken? Goh, hoeft niet echt. Maar als het zo lekker blijft lopen, waarom niet dan?

Op de middag hetzelfde parcours gedaan als op 10/11. De parcoursbeschrijving vind je hieronder. Voor het overige weer een fijn loopweertje, alhoewel het enkele graden minder was een weekje geleden. En de km's tikten lekker aan. Achteraf nog eens de trappen aan het station te Leuven gelopen. Vlotjes, poewé. En dat met zo'n 8 kg minder mee te dragen dan een drietal maanden geleden. Een licht gevoel, hou ik er wel aan over. Nog enkele kilootjes te gaan voor een goed - en vooral gezond - loopgewicht. Dochter-dokterlief zal weer tevreden zijn.

Vanmorgen een zgn fatrun (lopen op nuchtere maag) gedaan. Vertrokken om iets na 8u vanmorgen en langs de kanaal naar Kampenhout sas gelopen. Alleen en verlaten zo vroeg. Op één of andere verdwaalde wielertoerist niet te na gesproken. Vlot tempo. Over de brug in Kampenhout en gwoon langs de andere zijde terug naar huis. Maar eenmaal aan de afslag huiswaarts toch beslist nog een stuk rechtdoor te lopen en een afslag later te nemen. Zo'n anderhalve km extra. Totaal: 13 kom of iets meer. Vanaf café Maritime toch op mijn honger getrapt en zo de laatste 2 km wat zachteraan gedaan. Maar de maan ging onder, de zon kwam op en de dag begon goed. Voilà. Thuis dan maar een pistoletje extra gegeten.

Vanmiddag een stevige herfstloop gedaan langs de kazerne naar het bos en daarna terug langs de Groenstraat, Naamsesteenweg en ring Leuven. Totaal? Zo'n 13 km. En wat een weertje... volop zon. En dat op het einde van de herfst. Heel wat zweet gelaten, maar heel fijn looptemperatuurtje.

Vertrokken vanmiddag voor een loop langsheen de Vaart Leuven-Dijle. 6 km naar Wijgmaal-Brug en langs de andere kant van het kanaal terug. Geen groot nieuws te rapen. Aanvankelijk wat koud, maar eenmaal op de terugweg toch een klein lentegevoel met een te dikke loopshirt. Alleen... het waren wel de kleuren van het Welsh rugbyteam. En dat is dan weer een opsteker natuurlijk. Want rugby, tja dat is deel van een mensenprofiel natuurlijk. Facebook of niet. Morgen koetsje rijden in Kampenhout en omgeving. Dienstuitstap noemen ze zoiets. Verwend of niet, die ambtenaren? 

Vanmorgen merrie Maaike opgezadeld en met zoonlief op zijn merrie Tonka vertrokken voor een twee uur durende tocht doorheen Tildonk en omgeving. Gezellig gebabbeld, gezellig gereden. Af en toe leuk galopstrookje. Tonka met een grote maar zeer rustige, gelijkmatige galop. Maaike erachteraan. Nog even op het oefenterrein gestopt om enkele hindernisjes te springen. En dan weer huiswaarts. Fijn begin van de dag.

Ik hoor er al jaren over praten tussen soortgenoten, maar heb nog geen ervaring terzake. De natural high der joggers en runners. Wel vandaag ben ik op dat vlak wellicht - en dat na zo'n veertig jaar sporten - dan toch mijn maagdelijkheid verloren. Vertrokken bij het ochtendgloren voor een looptocht naar Leuven en terug leek het na zo'n 12 km wel of ik kon blijven lopen. Eindeloos. Even werd het meer zweven. Zelfs in die mate dat ik nog een extra lus bijtrok. En na zo'n 17 km weer op de aarde terechtkwam aan mijn eigenste voordeur. Was dit die befaamde natural high waar zoveel over te doen is? Was alleszins prettig, maar na het uitlopen bleek de vermoeidheid wel even groot als bij vorige runs. Alleszins zorgden de vier dagen rust na de halve marathon van verleden dinsdag wel voor frisse benen en een dito geest bij de start en tijdens mijn looptocht. Nu volgende week een paar korte runs om wat uit te blazen.

Tja, er zijn nog zekerheden in het leven. De 21 km van een halve marathon bijvoorbeeld. En nog een andere zekerheid. Als ik begin, wil ik ook eindigen. Dus vanmorgen een belofte aan mezelf waargemaakt en vertrokken voor een halve marathon afstand. Eerst een toertje doorheen Tildonk, dan langs het kanaal tot de Vaartkom Leuven en weer terug met een extra 400 m om de afstand helemaal rond te maken. Laagstaande zon en wind tegen op de heenloop maakten het wel lastig, op de terugloop ging het goed op een paar honder mater dribbelen niet te na gesproken om ff op adem te komen. Maar halve marathon? Check. En de tijd? Niet belangrijk, maar net boven de 2 uur. Zo'n kleine 10 km per uur gelopen. Niet goed, niet slecht. Maar het volhouden om die afstand te lopen dat is kicken als je aankomt. Dus een tevreden man met toch wel een beetje een sputterende onderrug. Ff rusten? Wait what the docter will say.

De ene keer in het shirt van Wales, de andere keer - vandaag dus - in rugbytenue van Zuid-Afrika. Middagloop van kantoor naar Wijgmaal-brug en aan andere zijde van kanaal terug. 12 km op de kop. Niet slecht voor een tussendoortje op de middag. De ene eet, de andere loopt. Heerlijk als Springbok langs het water. Binnenkort eens mijn Nieuw-Zeelandtruitje aantrekken, misschien dat dat nog vlotter loopt? Nu donderdag nog korte middagloop en als het meezit zaterdag een halve marathon. Ik kijk ernaar uit.

Vandaag met dit prachtige weer de wandelschoenen aangetrokken en de kaart van het wandelnetwerk 2uid-Dijleland op zak gestoken. Lukraak Duisburg als vertrekpunt genomen. Nou ja, lukraak. Het is het geboortedorp van mijn grootouders. Lang geleden, dat ik er nog eens was. Het ging via holle wegen naar het park van Tervuren. Daar flaneerden alle wereldtalen broederlijk door elkaar langs koninklijke dreven en glinsterende vijvers. Daarna ging het door het bos verder naar Eiser en omstreken. Fantastiche veldwegen en vergezichten. Aan de grote linde zetten we terug koers richting Duisburg. Eindstand op onze wandelteller: zo'n 18 km. Een zeer gevarieerd parcours, echt idyllische plekjes... een aanrader. En alle bordjes stonden goed en wezen de correcte richting uit. Goed gedaan, Toerisme Vlaams-Brabant, dit wandelnetwerk. En als het weer dan zo lekker meezit als vandaag, dan is het duidelijk: in eigen provincie zijn de mooiste avonturen te beleven.

En wat brengt volgende week? Vrouwlief daagde me uit om komende zaterdag nog eens een halve maratthon te lopen. 't Hangt een beetje van de onderrug af, maar normaal moet het lukken. En dan is er nog een goede vriend die mij vrijdag vroeg om mee naar de Stelviopas in Italië te trekken volgend jaar. Hij met de moto, ik met de loopschoenen en de fiets naar boven. 23 km met een wel zeer fors stijgingspercentage. Het was dus WVDU, weekend van de uitdagingen.